Αυτό που συμβαίνει στα social media δεν είναι δημοκρατία.
Είναι παρακμή.
Ένας ψηφιακός όχλος, κρυμμένος πίσω από οθόνες και ψεύτικα προφίλ, έχει στήσει διαδικτυακά δικαστήρια.
Δικάζουν, καταδικάζουν και κρεμούν συνειδήσεις.
Η χυδαιότητα βαφτίζεται άποψη.
Η λάσπη βαφτίζεται κριτική.
Το ψέμα βαφτίζεται «αποκάλυψη.
Δεν κάνουν πολιτική αντιπαράθεση.
Δεν κάνουν κριτική.
Κάνουν δολοφονία χαρακτήρων.
Με αήθεις χαρακτηρισμούς και υπαινιγμούς προσπαθούν να διασύρουν ανθρώπους και να ισοπεδώσουν πρόσωπα.
Πάντα από το σκοτάδι.
Γιατί μόνο εκεί αντέχει η δειλία.
Νομίζουν ότι τα likes τους δίνουν δύναμη.
Δεν τους δίνουν.
Τους ξεγυμνώνουν.
Τα τρολ, επώνυμα και ανώνυμα, δεν καθορίζουν την κοινωνία.
Οι υγιείς δυνάμεις δεν εκβιάζονται.
Δεν τρομοκρατούνται.
Δεν χειραγωγούνται.
Όσοι πιστεύουν ότι με τη λάσπη δημιουργούν πρόβλημα, κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
Η κοινωνία βλέπει.
Θυμάται.
Και κρίνει.
Γιατί η λάσπη στεγνώνει.
Αλλά η ντροπή μένει.
Να το καταλάβουν καλά
άλλο η διαφωνία και άλλο η ηθική εξαχρείωση.
Κι αν τα Σάββατα τους φαίνονται κοντά,
οι Κυριακές είναι μακριά.
Και τότε,
θα σωπάσουν τα πληκτρολόγια.