Το ερειπωμένο εδώ και περισσότερο από μισόν αιώνα Μέγαρο Αθηνογένους. Η γειτονική (και γαστρονομική υπεραγορά λίαν συντόμως) Στοά Αρσακείου. Tο Μέγαρο Κούπα, το Αρχοντικό Σερπιέρη και το Μέγαρο Σλήμαν-Μελά στην οδό Πανεπιστημίου. Το Μέγαρο Πρόκες φον Οστεν στη Φειδίου, πιο γνωστό ως το μέχρι πρότινος ερειπιώδες κτίριο του Ελληνικού Ωδείου. Το Μέγαρο Αλμυράντη στη γωνία Κολοκοτρώνη και Βουλής και η κλειστή από το 2002 Μπενάκειος Βιβλιοθήκη. Η κάποτε ακμαία Διπλάρειος Σχολή στην πλατεία Θεάτρου, το πάλαι ποτέ υπερπολυτελές Ατενέ Παλάς στη Σταδίου, όπως και η οικία Σούτσου λίγο πιο κάτω.
Δεν έχει τέλος ο κατάλογος των επώνυμων αλλά και των λιγότερο γνωστών διατηρητέων μεγάρων του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα που αποδελτιώσαμε με τη συμβολή και τη γνώση του συναδέλφου Νίκου Βατόπουλου και έχουν ζωστεί τους τελευταίους μήνες με σκαλωσιές και παραπετάσματα, εξασφαλίζοντας έναν δεύτερο (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, τρίτο ή και τέταρτο) κύκλο ζωής στη μεγάλη ιστορία τους. Ανάμεσά τους, η σημερινή έδρα του Συμβουλίου της Επικρατείας στο ιστορικό κτίριο του Αρσακείου ή η αναγέννηση των κτιρίων του παλιού Χρηματιστηρίου σε Πεσμαζόγλου και Σοφοκλέους.
Η παλιά εμπορική καρδιά της Αθήνας, από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια, είναι γεμάτη με μικρότερα ή μεγαλύτερα εργοτάξια που μας προετοιμάζουν για μια κυοφορούμενη αναζωογόνηση αυτού που μετά την κρίση εξελίχθηκε σε (και σε μεγάλο βαθμό παραμένει έως σήμερα) μια μαύρη τρύπα ερημοποιημένου δημόσιου χώρου με αδιανόητα –για κέντρο ευρωπαϊκής πρωτεύουσας– συρρικνωμένο κοινωνικό και εμπορικό αποτύπωμα.
Τουρισμός, αρχιτεκτονικές υπεραξίες που δεν βρίσκονται εύκολα σε άλλα σημεία του λεκανοπεδίου και η προ δύο ετών απόφαση δύο μεγάλων τραπεζικών οργανισμών (Πειραιώς και Eurobank) να ματαιώσουν τη μετακόμισή τους στο Ελληνικό, παραμένοντας στο κέντρο της Αθήνας, τροφοδοτούν με τα απαραίτητα κεφάλαια την κατασκευαστική υπεραιμία και αναδεικνύουν κτίρια κύρους πρώτης γραμμής.
Ωστόσο, δεν μπορεί κάποιος να αγνοήσει δύο σοβαρές παραμέτρους της καλοδεχούμενης κινητικότητας. Η πρώτη είναι το συντριπτικό ποσοστό συμβολής του ιδιωτικού τομέα συγκριτικά με τους δημόσιους φορείς και οργανισμούς – με την εξαίρεση του υπουργείου Πολιτισμού που βρίσκεται πίσω από την αποκατάσταση του Ελληνικού Ωδείου και της οικίας του Αλεξάνδρου Σούτσου στην οδό Σταδίου (θα στεγάσει το Θεατρικό Μουσείο). Εξίσου αποθαρρυντική είναι η απουσία σοβαρών κινήτρων που θα έδιναν ώθηση σε άλλους επενδυτές κάτω από ένα οργανωμένο σχέδιο άμεσης ανάταξης του κέντρου της πόλης. Οσο απουσιάζουν αυτά τα θεμελιώδη, επιμένει η εντύπωση της αποσπασματικότητας επειδή ακριβώς λείπει ο συντονισμός με την προς το παρόν εκκωφαντικά απούσα κρατική διοίκηση και τον ανάλογο σχεδιασμό.
Για την ώρα, ο μήνας του μέλιτος της τουριστικής Αθήνας συνεχίζεται απτόητος, με τα νέα ξενοδοχεία να αντιπροσωπεύουν ένα σεβαστό τμήμα της κατασκευαστικής υπερδραστηριότητας. Το Μέγαρο Σλήμαν-Μελά προορίζεται για την αθηναϊκή ναυαρχίδα του ξενοδοχειακού ομίλου Mitsis Hotels, νέα εποχή και για το Μέγαρο Αλμυράντη, οικείο στους παλαιότερους Αθηναίους από τα χρόνια που φιλοξενούσε το υαλοπωλείο Ermitage, ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων και το ιστορικό κτίριο της εφημερίδας «Εστία» στην οδό Ανθίμου Γαζή, προς αξιοποίηση το παλιό Ambassadeur στην οδό Σωκράτους, «απόβαση» της διεθνούς αλυσίδας Radisson με τρία επώνυμα κτίρια και δύο μεγάλες μονάδες, ενώ σε τροχιά αναγέννησης βρίσκεται και ένα από τα πρώτα καταλύματα της οθωνικής Αθήνας, το ερειπωμένο, σήμερα, ξενοδοχείο «Βύρων» στην οδό Αιόλου, με μέτωπο στην πλατεία Αγίας Ειρήνης.
Μέγαρο Αθηνογένους, Σταδίου 50
Πρώην Ατενέ Παλάς, Σταδίου και Κολοκοτρώνη 1
Radisson RED Mitropoleos Square Athens, Μητροπόλεως και Υπατίας
Στοά Αρσακείου, Σταδίου 44-46
Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου, Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά
Athens Capital Suites, Ζαλοκώστα 7-9
Fresh Hotel, Αθηνάς 59
Ξενοδοχείο στο Κουκάκι, Λεωφ. Συγγρού 74
Διπλάρειος Σχολή, Πλατεία Θεάτρου 3 και Μενάνδρου 6
Ξενοδοχείο Βύρων, Αιόλου 38, πλατεία Αγίας Ειρήνης
Plex, Κεραμεικού 28
Αρχοντικό Σερπιέρη, Πανεπιστημίου 23 και Εδουάρδου Λω
Μπενάκειος Βιβλιοθήκη, Ανθίμου Γαζή 2
Σχόλια