Η συλλογή αυτή παρουσιάζει σπάνιο υλικό από το προσωπικό αρχείο του Σταύρου Γεωργαλλίδη. Οι εικόνες αποτυπώνουν την αίγλη και την καθημερινότητα της Ρόδου περασμένων δεκαετιών. Με σεβασμό στον κόπο του συλλέκτη, μεταφερόμαστε σε μια εποχή που το νησί αποτελούσε το «διαμάντι της Μεσογείου».
Το Μανδράκι του 1970 φιλοξενούσε τον παλιό σταθμό των ταξί, ενώ το Εθνικό Θέατρο ζούσε τις μεγάλες του δόξες το 1960. Η Νέα Αγορά και η Ψαραγορά έσφυζαν από ζωή, με το μπρούτζινο ψαράκι να καλωσορίζει τους επισκέπτες. Η είσοδος του Mercato Nuovo από το 1927 παραμένει σύμβολο αρχιτεκτονικής.
Στα Σοκάκια της Παλιάς Πόλης
Η ιστορία αναπνέει μέσα στα τείχη. Από τον Ναό του Αγίου Φανουρίου το 1946 μέχρι την Πλατεία Σύμης το 1950, κάθε γωνιά έχει μια ιστορία. Η Πύλη ντ’Αμπουάζ και το Παλάτι των Ιπποτών στέκουν επιβλητικά, θυμίζοντας το ιπποτικό παρελθόν. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην Καζέρμα του Αγίου Παντελεήμονα, που το 1970 στέγασε πρόσφυγες πριν τις αρχαιολογικές ανασκαφές.
Η Κοινωνική Ζωή και η Εργασία
Το αρχείο τιμά τους ανθρώπους του μόχθου. Το προσωπικό του εργοστασίου «Ίκαρος» φωτογραφίζεται το 1960, θυμίζοντας την ακμή της κεραμοποιίας. Στην Πλατεία Μουσείου το 1929, το Τούρκικο καφενείο και το εκθετήριο χαλιών αποτελούσαν κέντρα συνάντησης, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται η Εθνική Τράπεζα.
Το Hollywood της Μεσογείου
Η Ρόδος υπήρξε πόλος έλξης για την παγκόσμια ελίτ. Το 1960, προσωπικότητες όπως ο Τσώρτσιλ, ο Ωνάσης, η Μαρία Κάλλας και η Γκρέτα Γκάρμπο απολάμβαναν βόλτες με το αμαξάκι του Miramare. Το “Grande Albergo delle Rose” από το 1928 και ο Ναυτικός Όμιλος (Ν.Ο.Ρ.) το 1950, μαρτυρούν το μεγαλείο μιας εποχής που γέμιζε το νησί με λάμψη και προσωπικότητα.
