Νίκος Σοφός:«Για ποιον τελικά δουλεύει το νησί;»

«Για ποιον τελικά δουλεύει το νησί;»
Το ερώτημα αυτό έθεσε με έμφαση ο Νίκος Σόφος, Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Βιώσιμης Ανάπτυξης, μιλώντας στην εκπομπή της Ξανθίππης Αγρέλλη στο KosTv — και η απάντηση δεν είναι καθόλου αυτονόητη.
Η φέρουσα ικανότητα δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό ζήτημα
Ο κ. Σόφος έφερε στο τραπέζι μια διευρυμένη ανάγνωση της έννοιας της φέρουσας ικανότητας. Πέρα από τα κλασικά περιβαλλοντικά ζητήματα — υδάτινα αποθέματα, διαχείριση αποβλήτων, ενεργειακοί πόροι — υπάρχει και μια κοινωνική διάσταση που συχνά παραβλέπεται: το πόσο χρήμα από την τουριστική δραστηριότητα παραμένει τελικά στον τόπο και στους κατοίκους του.
Το παράδοξο των 200 θέσεων εργασίας
Ένα ξενοδοχείο χιλίων κλινών, υποσχόμενο 200 θέσεις εργασίας, ακούγεται ελκυστικό. Όμως, όπως επισημαίνει ο ίδιος, το κρίσιμο ερώτημα είναι: σε ποιους απευθύνονται αυτές οι θέσεις;
Η πραγματικότητα στον τουριστικό κλάδο δείχνει ότι η πλειοψηφία του προσωπικού προέρχεται από αλλοδαπούς εργαζόμενους — μετανάστες, Ρομά και εργαζόμενους από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το ντόπιο εργατικό δυναμικό δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής βιομηχανίας του νησιού, με αποτέλεσμα να εισρέουν εκατοντάδες εργαζόμενοι από αλλού.
Ο κρυφός λογαριασμός
Αυτή η εισροή εργατικού δυναμικού δημιουργεί μια αλυσίδα δευτερογενών προβλημάτων:
Στεγαστική πίεση: Πού θα διαμείνουν όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι; Η ήδη τεταμένη αγορά κατοικίας επιβαρύνεται περαιτέρω.
Οικονομική διαρροή: Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν έρχονται για να καταναλώσουν στην Κω, αλλά για να μεταφέρουν εισόδημα αλλού.
Περιορισμένο τοπικό όφελος: Το χρήμα που φέρνουν οι τουρίστες δεν καταλήγει σε «κώτικες τσέπες» στον βαθμό που θα αναμενόταν.
Το ουσιαστικό ζήτημα
Η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο σε κλίνες και τζίρο. Μετριέται και στο ποιος ωφελείται από αυτή. Αν οι επενδύσεις δεν δημιουργούν ουσιαστικά οφέλη για την τοπική κοινωνία — αν το χρήμα απλώς «περνά» από το νησί χωρίς να μένει — τότε η Κως βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με περιβαλλοντική, αλλά και με κοινωνική υπερφόρτωση.
Το νησί, υπενθυμίζει ο κ. Σόφος, πρέπει να αποφασίσει για ποιον δουλεύει. Κι αυτή η απόφαση δεν μπορεί να αφεθεί μόνο στην αγορά.