Οι τενεκέδες της φέτας του διαδικτύου.
Κάποτε διαβάζαμε σχόλια. Σήμερα πολλές φορές παρακολουθούμε έναν ατελείωτο θόρυβο.
Το διαδίκτυο γέμισε απόψεις. Απόψεις για τα πάντα, χωρίς πάντα να συνοδεύονται από γνώση ή ευθύνη.
Το πρωί εισαγγελείς, το μεσημέρι γιατροί, το απόγευμα μηχανικοί, το βράδυ δημοσιογράφοι, καπετάνιοι, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, ιστορικοί, γλύπτες, αρχιτέκτονες, οικονομολόγοι, δικηγόροι, ψυχολόγοι, προπονητές, σεισμολόγοι, αναλυτές διεθνών σχέσεων και ό,τι άλλο απαιτεί η επικαιρότητα της ημέρας.
Κρίνουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, καταστάσεις που δεν ζήσαμε και γεγονότα που συχνά δεν έχουμε κατανοήσει πλήρως.
Φιλίες, σχέσεις, οικογένειες, καριέρες και χαρακτήρες γίνονται αντικείμενο σχολιασμού με ευκολία που καμιά φορά εντυπωσιάζει.
Η άποψη έγινε αυτονόητη. Η βεβαιότητα έγινε συνήθεια. Η αμφιβολία, που κάποτε ήταν ένδειξη σκέψης, μοιάζει να χάνεται.
Με ένα πληκτρολόγιο είναι εύκολο να πάρει κανείς τον ρόλο του κριτή. Να μοιράζει χαρακτηρισμούς, να βγάζει συμπεράσματα και να καταδικάζει χωρίς να γνωρίζει ολόκληρη την εικόνα.
Κι έτσι, οι διαδικτυακοί τεκέδες γεμίζουν καθημερινά θόρυβο. Θόρυβο από ανθρώπους που έχουν άποψη για τα πάντα, χωρίς να έχουν αφιερώσει χρόνο να μάθουν σχεδόν τίποτα σε βάθος. Πολύς λόγος, λίγη ουσία.
Ξεχνάμε όμως κάτι. Πληκτρολόγιο δεν έχουν μόνο όσοι σχολιάζουν. Υπάρχουν και εκείνοι που το χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν, να προσφέρουν, να χτίσουν κάτι χρήσιμο.
Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία.
Άλλοι επιλέγουν να αφήσουν έργο και άλλοι να αφήσουν μόνο σχόλια.
Τα νούμερα της καθημερινής διαδικτυακής ζωής. Οι τενεκέδες της φέτας του διαδικτύου. Όσο πιο άδειοι, τόσο περισσότερο θόρυβο κάνουν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, πίσω από τον περισσότερο θόρυβο δεν κρύβεται απαραίτητα γνώση ή αξία. Συχνά κρύβονται ανασφάλειες, ανάγκη για προσοχή ή απλώς η ευκολία της κριτικής από απόσταση.
Και ίσως γι’ αυτό αξίζει να θυμόμαστε πως η ουσία δεν βρίσκεται στο πόσο δυνατά μιλάμε, αλλά στο τι πραγματικά έχουμε να πούμε.