Υπάρχουν γειτονιές που δεν έχουν ανάγκη από τουριστικούς οδηγούς. Μιλούν μόνες τους, με τις προσόψεις των σπιτιών τους, με τις αυλές που κρύβουν ιστορίες, με τον αέρα που μυρίζει διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο.
Τα Μαράσια της Ρόδου είναι μια τέτοια γειτονιά. Στην Αγία Αναστασία και τη Μητρόπολη, λίγα βήματα μακριά από τον θόρυβο της σύγχρονης πόλης, στέκουν ακόμα παλιά αρχοντικά που αρνούνται να υποκύψουν στη φθορά του χρόνου. Κτίρια με χαρακτήρα, με σχέδιο, με υπερηφάνεια, μαρτυρίες μιας εποχής που η Ρόδος χτιζόταν για να μείνει.
Ανάμεσά τους, το παλιό Γυμνάσιο, ένα κτίριο που για δεκαετίες διαμόρφωσε συνειδήσεις και έστειλε στον κόσμο ανθρώπους που έφεραν μαζί τους κάτι από αυτά τα δρομάκια.
Και φυσικά, ο Διαγόρας. Το γήπεδο-σύμβολο που για κάθε Ροδίτη δεν είναι απλώς χώρος άθλησης, είναι ταυτότητα, ανήκειν, συνέχεια.
Το όνομα δεν είναι τυχαίο. Ο Διαγόρας ο Ρόδιος υπήρξε ο πιο τιμημένος αθλητής της αρχαιότητας, πυγμάχος, Ολυμπιονίκης, γιος και πατέρας νικητών. Ο Πίνδαρος τον αφιέρωσε ολόκληρη ωδή, την Έβδομη Ολυμπιακή, αποκαλώντας τον απόγονο του Ήλιου. Όταν οι γιοι του νίκησαν μαζί στην Ολυμπία, ο κόσμος τούς πέταξε στεφάνια και κάποιος φώναξε: «Πέθανε, Διαγόρα, δεν ανεβαίνεις πια ψηλότερα». Η Ρόδος δεν ξέχασε. Το γήπεδό της φέρει το όνομά του εδώ και δεκαετίες, όχι απλώς ως τιμή, αλλά ως υπενθύμιση.
Ο περίπατος αυτός δεν είναι τουριστικός. Είναι περίπατος αναμνήσεων και περισυλλογής, για όσους μεγάλωσαν εδώ και για όσους θέλουν να καταλάβουν τι σημαίνει πραγματικά Ρόδος, πέρα από τις παραλίες και τα ξενοδοχεία.
Φωτογραφίες: Βασιλική Βεργουλλή