Αυτός ο Αύγουστος δεν μυρίζει καλοκαίρι.
Μυρίζει καπνό και στάχτη.
Δεν γεμίζει την ψυχή με τη γαλήνη που συνήθως φέρνει το ελληνικό καλοκαίρι. Τη γεμίζει θλίψη.
Κι ενώ για κάποιους η ζωή συνεχίζει να κυλά στους ρυθμούς του καλοκαιριού, για κάποιους άλλους ο χρόνος σταμάτησε. Άνθρωποι χάθηκαν υπηρετώντας το καθήκον. Οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Συμπολίτες μας είδαν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται στάχτη.
Με βαθύ σεβασμό σκύβουμε το κεφάλι στη μνήμη όλων των θυμάτων, των πυροσβεστών που έπεσαν την ώρα της μάχης, αλλά και του ηρωικού πληρώματος του πυροσβεστικού αεροσκάφους που θυσιάστηκε προσπαθώντας να προστατεύσει ανθρώπινες ζωές και τον τόπο μας.
Την ίδια ώρα, χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, παλεύοντας αδιάκοπα με τις φλόγες. Τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη, σεβασμό και τη σκέψη μας.
Εύχομαι σύντομα ο αέρας της Ελλάδας να μυρίζει ξανά πεύκο, γιασεμί και θάλασσα και όχι καπνό. Μέχρι τότε, ας μη συνηθίσουμε ποτέ την απώλεια. Κάθε ζωή που χάνεται είναι μια πληγή για όλους μας.
Αιωνία η μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Δύναμη σε όσους συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη.