Ο κ. Δημήτρης Καλλούδης έγραψε για τσάπες και φτυάρια στη Βασιλέως Γεωργίου, για ικριώματα και γιρλάντες που στήνονται σαν πανηγύρι πάνω σε δημόσιο χώρο, και αναρωτήθηκε πού είναι το Λιμεναρχείο, η Κτηματική Υπηρεσία, η Αστυνομία, ο Δήμος. Η απορία του δεν είναι ρητορική. Είναι διαγνωστική. Γιατί η ίδια απουσία, το ίδιο κενό εποπτείας, δεν σταματά στην παραλία. Ξεκινά, στην πραγματικότητα, πολύ πιο κοντά κάτω ακριβώς από το γραφείο του δημάρχου.
Στην πλατεία του δημαρχείου, εκεί όπου ο κάθε δημότης θα περίμενε να βρει το πιο επιμελημένο, το πιο προστατευμένο δημόσιο πράσινο του νησιού, κόπηκαν πεύκα. Όχι σε κάποια απομακρυσμένη γωνιά που κανείς δεν βλέπει, όχι σε ιδιωτικό οικόπεδο όπου η ευθύνη μοιράζεται, αλλά ακριβώς εκεί όπου η δημοτική αρχή έχει την πληρέστερη δυνατή εποπτεία, τη μεγαλύτερη ευκολία ελέγχου, τη λιγότερη δικαιολογία για το «δεν το πήραμε είδηση». Αν η ασυδοσία στη Β. Γεωργίου δείχνει μια διοίκηση που κοιτάζει αλλού, η κοπή των πεύκων στην πλατεία δείχνει κάτι χειρότερο: μια διοίκηση που κοιτάζει, και δεν την πειράζει.
Είναι εύκολο να μιλά κανείς για «απουσία αρχών» όταν αναφέρεται σε λιμεναρχεία και κτηματικές υπηρεσίες, θεσμούς που εξ ορισμού λειτουργούν με καθυστέρηση, υποστελέχωση, γραφειοκρατία. Δυσκολότερο είναι να πει κανείς το ίδιο για τον ίδιο τον Δήμο, στον δικό του χώρο, στη δική του αυλή. Εκεί δεν υπάρχει δικαιολογία απόστασης. Υπάρχει μόνο επιλογή. Και η επιλογή αυτή, όποια κι αν ήταν η αφορμή της, στέλνει ένα μήνυμα πολύ πιο εύγλωττο από κάθε δελτίο τύπου περί «αναβάθμισης» ή «ανάπλασης»: ότι το πράσινο, όπως και ο δημόσιος χώρος γενικότερα, είναι διαπραγματεύσιμο, όποτε βολεύει.
Ο Καλλούδης μιλά για «βρομερό μαρασμό», για «ηττοπάθεια», για μια γενιά που «ξεραίνει κάθε χλωρό κλαρί» στον βωμό του χρήματος. Η εικόνα είναι σκληρή, αλλά όχι υπερβολική. Γιατί όταν η ίδια η δημοτική αρχή δεν προστατεύει ούτε τα δέντρα κάτω από το παράθυρό της, με ποιο δικαίωμα ζητά από καταστηματάρχες, επιχειρηματίες ή πολίτες να σέβονται κανόνες, αποστάσεις, αδειοδοτήσεις; Η ασυδοσία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο συγκεκριμένων καταστηματαρχών στην παραλιακή. Είναι πολιτισμική συνθήκη που καλλιεργείται από πάνω προς τα κάτω, και το πρώτο της παράδειγμα δίνεται πάντα εκεί όπου υποτίθεται ότι κατοικεί η υποδειγματική διαχείριση: στην αυλή της εξουσίας.
Η ερώτηση, λοιπόν, δεν είναι μόνο «πού ήταν το Λιμεναρχείο» στη Β. Γεωργίου. Είναι και «ποιος αποφάσισε, με ποια άδεια, με ποια αιτιολόγηση» να κοπούν τα πεύκα κάτω από το δημαρχείο. Και αν η απάντηση δεν υπάρχει καταγεγραμμένη πουθενά, τότε η απάντηση δίνεται μόνη της.
Δ.Καλλούδης – Ασυδοσία Βασιλέως Γεωργίου-Απουσία αρχών
