Η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός. Ήταν ένα κομμάτι της μνήμης μας. Γεννημένη στο Κουκάκι το 1934, με καταγωγή από τα Ψαρά, ξεκίνησε από τον χορό και βρέθηκε, σχεδόν τυχαία, στο Εθνικό Θέατρο — δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής και η Άννα Συνοδινού. (ENIKOS)
Για σχεδόν εξήντα χρόνια, χάρισε στο κοινό περισσότερες από 61 ταινίες και 90 θεατρικά έργα. (Tovima) Η γενιά μας τη θυμάται κυρίως ως τη μισή από το θρυλικό ζευγάρι Κοκοβίκου, δίπλα στον Γιώργο Κωνσταντίνου — ατάκες που έγιναν κομμάτι της καθημερινής μας γλώσσας. Πέρα από την υποκριτική, ασχολήθηκε και με την πολιτική, εκλέγοντας βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, και είχε επίσης πάθος για τη ζωγραφική.
Είχε πει κάποτε κάτι που μοιάζει σαν επιτάφιος: «Θέλω να πεθάνω στον ύπνο μου ή πάνω σε έναν χορό» (CNN Greece) — σαν να περιέγραφε μια τελευταία υπόκλιση σε όσα αγάπησε περισσότερο.
Σήμερα ο ελληνικός κινηματογράφος και το θέατρο αποχαιρετούν μια γυναίκα που γέλασε, πόνεσε και έπαιξε για όλους μας. Καλό της ταξίδι.
Έφυγε μια κυρία του ελληνικού θεάτρου
