19 Μαΐου.
107 χρόνια μετά και ακόμα ακούμε τις φωνές τους, μεγαλώσαμε με αυτές.
Τις φωνές των Γενοκτονημένων να ζητούν μόνο δικαίωση και των προσφύγων να μας τραγουδούν με τη μελωδία της λύρας, με τα μοιρολόγια της πατρίδας, μπολιάζοντάς μας με πίστη και θάρρος.
Και εμείς συνεχίζουμε και λέμε: Δόξα τω Θεώ.
Δεν ζητήσαμε ποτέ εκδίκηση.
Ζητήσαμε μόνο να μη σβήσει η μνήμη.
Να μη γίνει η ιστορία «υποσημείωση».
Να μη συνηθίσουμε τον ξεριζωμό, τις πορείες θανάτου, τις χαμένες πατρίδες.
Άραγε οι λαοί τα ίδια δε βιώνουν και σήμερα στη γειτονιά μας;
Ο Πόντος δεν είναι μόνο τόπος.
Είναι οι άνθρωποί μας.
Οι ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά για να μείνουμε όρθιοι.
Και όσο υπάρχουμε εμείς, θα υπάρχει και η μνήμη.
«Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον!»
Δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Συνεχίζουμε.