Δεν θα μιλήσω για τις 1.200 καρέκλες που δεν έφτασαν.
Δεν θα μιλήσω για τους περισσότερους από 1.500 ανθρώπους που βρέθηκαν χθες στον Άγιο Γεώργιο Νέας Αλικαρνασσού.
Δεν θα μιλήσω για την επιτυχία της εκδήλωσης.
Θα μιλήσω για κάτι άλλο.
Σε μια εποχή που όλα τρέχουν, που όλοι βιαζόμαστε, που πολλές φορές ξεχνάμε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε και αρκετοί μετράνε μόνο εισπράξεις και αριθμούς, χθες είδαμε ανθρώπους να γίνονται μια γροθιά και να το απολαμβάνουν.
Είδαμε το Αιγαίο να συναντά τον Πόντο.
Είδαμε ανθρώπους να τραγουδούν και να χορεύουν χωρίς να τους νοιάζει ποιος τους βλέπει.
Είδαμε μια κοινότητα ζωντανή.
Είδαμε τον ελληνισμό κοντά και πολλά πολλά νέα παιδιά να γίνονται ένας κύκλος , ένα δέσιμο.
Και χθες, στην αυλή ενός προσφυγικού ναού, δεν κάναμε μόνο ένα πανηγύρι.
Δείξαμε ότι η παράδοση δεν είναι μουσειακό έκθεμα.
Είναι ζωή.
Είναι οι ρίζες που μας κρατούν όρθιους όταν όλα γύρω αλλάζουν.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που ανταμώνουν, χορεύουν, τραγουδούν και θυμούνται, ο Πόντος θα ζει. Η Ελλάδα θα ζει. Οι κοινότητές μας θα ζουν.
Αυτό κρατώ από τη χθεσινή βραδιά.
Και γι’ αυτό σας ευχαριστώ όλους.
Υ/Γ: Αν αρχίσω με τα ευχαριστώ, πρέπει να γράφω 2 χρόνια!
Όλα τα Mέσα και η μάχιμη δημοσιογραφία ήταν εκεί , κάντε redirect (που λέμε και στην Τραπεζούντα 😎)