Δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ κάνουν τη δουλειά τους. Βεβαιώνουν παράνομη στάθμευση έξω από το νοσοκομείο της Κω. Τίποτα το ασυνήθιστο, τίποτα το καταχρηστικό. Ο νόμος δεν κάνει διακρίσεις ανάλογα με το ποιος στέκεται πίσω από την κάμερα.
Κι ας μην ξεχνάμε τι σημαίνει παράνομη στάθμευση σε σημείο σαν κι αυτό. Ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο σε γωνία ή πάνω σε διάβαση δεν είναι απλώς μια τυπική παράβαση. Κλείνει την ορατότητα, δυσκολεύει ασθενοφόρα και οχήματα έκτακτης ανάγκης, και μπορεί να προκαλέσει ακριβώς αυτό που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε έξω από ένα νοσοκομείο: ένα ακόμα ατύχημα.
Ο οδηγός, όπως ο ίδιος λέει, είχε φέρει τον αδελφό του με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο. Δύσκολη στιγμή, κανείς δεν το αμφισβητεί. Όμως το επόμενο βήμα δεν είναι η δημόσια διαπόμπευση των οργάνων που εκτελούν καθήκον. Είναι μια απλή διαδικασία: ένα έγγραφο εισαγωγής από το νοσοκομείο, προσέλευση στο Αστυνομικό Τμήμα Κω, και η κλήση ακυρώνεται. Έτσι λειτουργεί το κράτος δικαίου. Όχι με βίντεο, όχι με κάμερα στο χέρι απέναντι σε αστυνομικούς που κάνουν τη δουλειά τους.
Το ερώτημα που μένει είναι γιατί ο διευθυντής της δημοτικής τηλεόρασης της Κω επέλεξε να αναρτήσει το βίντεο στον προσωπικό του λογαριασμό, δίνοντάς του δημόσια απήχηση, αντί να ακολουθήσει την απλή, νόμιμη διαδικασία. Η ιδιότητά του δεν είναι άσχετη λεπτομέρεια. Όποιος διοικεί δημοτικό μέσο ενημέρωσης, ακόμα κι όταν μιλάει ως πολίτης, δεν αφήνει την ιδιότητά του στην άκρη. Και οφείλει, αν τίποτα άλλο, να δείχνει τον δρόμο που οδηγεί στη λύση, όχι στην ένταση.
Οι αστυνομικοί της ΔΙΑΣ δεν χρειάζονται την κατανόησή μας. Έκαναν αυτό που όφειλαν, σε ένα σημείο όπου η παρανομία δεν είναι αθώα. Αυτό που χρειάζεται είναι η υπενθύμιση ότι υπάρχουν θεσμικοί δρόμοι για όλα, ακόμα και για τα δύσκολα περιστατικά. Και ότι η κάμερα δεν είναι πάντα η απάντηση.
Παρκάρισμα, κλήση και… ανάρτηση: Το αυτονόητο που ξεχάστηκε
