Τις ημέρες των γιορτών το ζήτημα των μετακινήσεων από και προς τα νησιά αναδεικνύεται σε κρίσιμο θέμα ισότητας και σεβασμού της νησιωτικότητας. Αεροπλάνα χωρίς διαθέσιμες θέσεις για ημέρες, εισιτήρια σε υπερβολικά υψηλές τιμές, πλοία ασφυκτικά γεμάτα κόσμο. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: αυξημένη ζήτηση, περιορισμένες επιλογές, υψηλό κόστος και υπηρεσίες που απέχουν από τις πραγματικές ανάγκες μιας νησιωτικής χώρας.
Ως νησιώτισσα το βιώνω σε πρώτο πρόσωπο. Υγιής και αρτιμελής, ταξίδεψα με μια ματιά στα φοιτητικά μου χρόνια, λίγο χιούμορ και λίγη χριστουγεννιάτικη αύρα… στο κατάστρωμα. Η σκέψη όμως πηγαίνει στους ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη: στους ηλικιωμένους, σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, σε οικογένειες με μικρά παιδιά, σε εργαζόμενους και σε πολίτες που ταξιδεύουν προς την Αθήνα και τον Πειραιά από ανάγκη. Για αυτούς η μετακίνηση σημαίνει ισότητα, πρόσβαση και πραγματική δυνατότητα ζωής χωρίς αποκλεισμούς.
Κοιτώντας κατάματα την πραγματικότητα, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί «σύμπτωση αγοράς». Είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών επιλογών που αφήνουν (και) τις μεταφορές χωρίς αποτελεσματική ρύθμιση και στρατηγικό σχεδιασμό, παραδίδοντας τη νησιωτική Ελλάδα στη λογική του «όποιος αντέξει». Η ευθύνη για επαρκείς, δίκαιες και προσιτές μετακινήσεις αποτελεί καθαρό πεδίο πολιτικής και δεν μπορεί να εναπόκειται στην εταιρική ευαισθησία ή την καλή διάθεση.
Είναι ζήτημα ισότητας και εθνικής συνοχής.