Χθες στη Νίσυρο τιμήσαμε, μαζί με τη Ράτσα και τον Πολιτισμό μας, τη Μάνα.
Εκείνη που κράτησε όρθια τη γλώσσα, τις Παραδόσεις, τον Πολιτισμό και φυσικά τη Μνήμη.
Εκείνη που αντιστάθηκε σε κατακτητές, σε όπλα, στο χρήμα που ήθελε τα παιδιά της νεκρά.
Εκείνη που άντεξε στο βάθος του χρόνου και έμεινε ζωντανή μέσα σε όλους τους αιώνες.
«Η μάνα έν’ κρύο νερόν και σο ποτήρ’ ’κ’ εμπαίν’…
Η μάνα να μη ’ίνεται, η μάνα να μη έν’…»
Και όλα αυτά μέσα στην αγκαλιά μιας μεγάλης μάνας.
Της Δωδεκανήσου.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες του κόσμου.
Και χρόνια πολλά σε όσους τις τιμούν, γιατί εκεί βρίσκεται η αλυσίδα της ζωής.
Ευχαριστούμε την Ελένη Κουμέντου – Μαραγκού και όλους τους Νισύριους για την υπέροχη φιλοξενία.
Κρατάω το δώρο του Γιάννη Σφακιανού, το κόκκινο μαντήλι , νομίζω πως θα το φοράω τουλάχιστον , μία φορά τον χρόνο.