Καλημέρα.
Χθές είχαμε την χαρά να καλωσορίσουμε στην Ρόδο τον Νίκο Χασαπόπουλο, έναν δημοσιογράφο που δεν έζησε απλώς τα γεγονότα από κοντά, αλλά τα κατέγραψε με τη σοβαρότητα εκείνου που γνωρίζει ότι η πληροφορία, όταν αφορά τη δημόσια ζωή, είναι ευθύνη και όχι θέαμα.
Είχα την εξαιρετική τιμή να συμμετάσχω στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Χασαπόπουλου, «Τα Αδημοσίευτα», που δεν είναι απλώς μια συλλογή αναμνήσεων αλλά μια απόπειρα να φωτιστούν γεγονότα, συνομιλίες, συναντήσεις και κρίσιμες στιγμές που δεν έγιναν τότε πρωτοσέλιδο, αλλά επηρέασαν την πολιτική και την πορεία της χώρας. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία του: μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από όσα ανακοινώνονται, αλλά και από όσα συμβαίνουν σιωπηλά πριν ακόμη πάρουν την οριστική μορφή της είδησης.
Ο Νίκος Χασαπόπουλος ξεκινά, στην ουσία, από μια σκληρή αλήθεια της δημοσιογραφίας: ότι πολλές φορές η πιο δύσκολη είδηση είναι εκείνη που δεν γράφτηκε την ώρα που συνέβη. Και πάνω σε αυτή την αλήθεια χτίζει ένα βιβλίο που κινείται ανάμεσα στην εξουσία, τη διπλωματία, την ενημέρωση και την ανθρώπινη πλευρά των γεγονότων. Δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει. Επιχειρεί να καταθέσει. Και η κατάθεση αυτή έχει βάρος, ακριβώς επειδή δεν κραυγάζει.
Αρκεί να δει κανείς το εύρος των θεμάτων που περιλαμβάνει το βιβλίο: από τη Νομική, το Πολυτεχνείο, τον Μακάριο και την κηδεία του Ωνάση στον Σκορπιό, μέχρι την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τα Ίμια, τις ιστορίες παρακολουθήσεων και σύγχρονες υποθέσεις που άγγιξαν τη δημόσια ζωή. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε μπροστά μας μόνο το χρονικό ενός δημοσιογράφου. Έχουμε μπροστά μας θραύσματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί ο θόρυβος, η βιασύνη και συχνά η επιφανειακή εντύπωση, τα «Αδημοσίευτα» υπερασπίζονται μια σπάνια αρετή: την τεκμηρίωση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει μιλήσει για την ανάγκη της διασταύρωσης, ενώ όσοι τον γνώρισαν στη δημόσια διαδρομή του έχουν σταθεί στην ευπρέπεια και στην επιμονή του να ελέγχει πριν γράψει. Και αυτό, επιτρέψτε μου να πω, δεν είναι απλώς επαγγελματική πρακτική. Είναι στάση ευθύνης απέναντι στην δημοκρατία.
Χωρίς τεκμήριο, η δημόσια ζωή γίνεται εύκολη λεία της παραποίησης. Χωρίς νηφαλιότητα, γίνεται κραυγή.
Το βιβλίο του Νίκου Χασαπόπουλου δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους της δημοσιογραφίας. Αφορά κάθε πολίτη που θέλει να καταλάβει καλύτερα τη διαδρομή της χώρας μας, που θέλει να καταλάβει τις “ειδήσεις”. Αφορά κάθε νέο άνθρωπο που θέλει να αντιληφθεί ότι η πολιτική δεν είναι μόνο δηλώσεις, αντιπαραθέσεις και εικόνες, αλλά και αποφάσεις, μοναξιά, ευθύνη, σιωπές. Αφορά, τελικά, όλους όσοι πιστεύουν ότι η αλήθεια έχει αξία ακόμη και όταν αργεί.
Εύχομαι το βιβλίο του Νίκου Χασαπόπουλου να ταξιδέψει παντού, γιατί οι κοινωνίες προχωρούν όταν δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια τους και όταν στηρίζουν πρότυπα που αντέχουν στην κρίση με κανόνες αξιακού κώδικα. Και γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι ο θόρυβος της στιγμής, αλλά το αποτύπωμα στην Ιστορία.
Καλημέρα 📚
Η δημοσιογραφία ως στάση ευθύνης: Καλωσορίζοντας τον Νίκο Χασαπόπουλο στη Ρόδο
