Η Βίκυ Θεολόγη είναι μια εκπαιδευτικός και θεατρολόγος που μέσα από την επαγγελματική της πορεία έχει έρθει σε άμεση επαφή με τις προκλήσεις της σχολικής πραγματικότητας. Με την ανάρτησή της, η οποία συνόδευε το έγγραφο της καταγγελίας της εκλιπούσας συναδέλφου της, Σοφίας Χρηστίδου, δεν περιορίζεται σε μια απλή κοινοποίηση ενός γεγονότος. Αντιθέτως, προχωρά σε μια βαθιά και συναισθηματικά φορτισμένη κοινωνιολογική ανάλυση της κρίσης που διαπερνά το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Η παρέμβασή της λειτουργεί ως φωνή αγωνίας για το περιβάλλον στο οποίο καλούνται να διδάξουν οι εκπαιδευτικοί και να μεγαλώσουν οι μαθητές σήμερα. Μέσα από τον προσωπικό της λόγο, αναδεικνύει τις δομικές παθογένειες, όπως η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και η κυριαρχία της βίας, τοποθετώντας το τραγικό περιστατικό της συναδέλφου της στο ευρύτερο πλαίσιο μιας κοινωνίας που, κατά την ίδια, δείχνει να έχει απολέσει τον προσανατολισμό της όσον αφορά την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.
«Η έγγραφη καταγγελία της εκπαιδευτικού Χρηστίδου.
Αν δεν ήμουν μέσα σε σχολεία δεν θα μπορούσα να διανοηθώ την εκτός ελέγχου κατάσταση που περιγράφεται από την αδικαχομένη συνάδελφο.
Απαξίωση, απάθεια, βία, έλλειψη βασικών δεξιοτήτων μαστίζουν τις γενιές που μεγαλώνουν μέσα σε ένα πανικό επιβίωσης της οικογένειας, στη γρήγορη και έτοιμη πληροφορία, στη ματαιοδοξία, στα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο να τρέχουν από τη μια δραστηριότητα στην άλλη με ένα κινητό στο χέρι, στους γονείς που δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν ουσιαστικά.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα παραδομένο, ένα κράτος που οι καρποί του είναι οι αυριανοί ψήφοι και όχι οι αυριανοί άνθρωποι.
Η εφηβική βία έχει απαντήσεις.
Και οι απαντήσεις έχουν απίστευτη βία.
Η εκπαιδευτικός Χρηστίδου ήταν μια από εμάς που ακόμα τραγουδάμε “άμα γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα”, αλλά τραγουδάμε μόνοι μας.
Αλησμόνητη»
